1- TARIM : Kasaba halkımızın  geçim kaynağı tarıma dayanmaktadır. Tarım ürünlerinden buğday, arpa, meyvecilikte ise elma üretimi yapılmaktadır.
 
     1-a-BUĞDAY, ARPA, NOHUT, MERCİMEK :  Dağlarla çevrili olan kasabamızda ekilebilir arazilerimizin bir çoğununda meyilli, engebeli ve kıraç olması nedeniyle üretilen buğday ve arpalar kendi ihtiyacına cevap verecek derecededir. Yayla havası olduğu için eskiden güyüncek mevkii denilen yerlerden düvenle harmandan kalkmak nenelerimizin dedelerimizin bir ay vakitlerini alırmış.  Dedelerimiz, nenelerimiz diyor ki öküzlerle, katırlarla, eşeklerle güz vakti çifte giderdik bir günde bir evlek anca sürerdik. Helebirde kış çetin geçmişse derine düşmeyen tohumları don alır bahara çıkanlarda ottan alınmazdı. Ekinler erdikten sonra köy muhtarı tarafından belirli bir gün verilerek sadece ogün  halk toplu halde harman kaldırmaya gider birlik bozulmazdı. Ekinler imece usulü ile olurdu. Elle biçilen ekinler ağaçtan yapılan kızaklarla harman yerine toplanırdı. Öküz ve katırlara koşulan düvenlerle sürülür ezilen saplar badas haline gelir ve tinas yapılarak ağaç yabalarla savrularak denesi bir yana, samanı bir yana ayrılırdı. Deneler kıl çuvallarla, samanlar kıl hararlarla evlere katırlarla taşı nı rdı. Ağustosta başlayan harman gece gündüz çalı? ?mayla Eylül sonuna kadar devam ederdi. Daha harmandan kalkmadan bir sonraki senenin ekim işi başlardı. Artık günümüzde Modern tarım aletleri ve teknoloji her yerde olduğu gibi kasabamızda da tarım alanında büyük kolaylık sağlamış, biçer makinaları ile bir günde biçilen ekinler ikinci günü patozo atılıp, aynı gün traktörlerle buğdayı ve samanı eve getirilmektedir. Halkımızın tamamının harmandan kalkma işi 15 gün gibi kısa bir süreye dönüşmekte keza ekim işide aynı şekilde kı sa sürede yapılmaktadır. Kasabamızın buğdayları belediyemize ait değirmende un haline dönüştürülmektedir.

       1-b- ELMACILIK :Kasabamızın ceviz arası mevkiine ilk elma ağaçı 1964 yılında ilk defa Ziraat tarafı ndan Osman Çelik’in bahçesine dikilmiştir. Köy hizmetleri tarafından 1982 yılında sulama kanaletleriyle Karkın mevkiindeki tarlalara sulama suyu çıkarılmış ve elma üretimi yaygınlaştırılmıştır. Şu anda bu mevkiide bahçesi olanların çoğu geçimini elma üretiminden sağlamaktadır. Golden, stalgin, bodur elma çeşitleri üretilmekte olup,  ilk bodur elma üretimi İbrahim Evcü tarafından yapılmıştır. Elmaların turfanda olarak satımı yapıldığı gibi soğuk hava deposunda da ileriki aylarda satılmaktadır. Belediyemize ait olan 4000 tonluk elma deposu tamamen halkımızın elması ile doldurulmaktadır. Profesyonel olarak elma budacılığı, elma seyreltme ve elma toplama işide halkımızın geçim kaynaklarındadır. İlkbaharda budaması yapılan elmaların en kaliteli şekilde yetiştirilmesi için üreticilerimiz elinden geleni yapmaktadır. Belde halkımız için bacasız fabrika olan elma üreticiliği, budacılığı, toplayıcılığı her ne kadar emeğin karşılığı alınamasa da iyi bir gelir kaynağıdır.   

       1-c- KİRAZ YETİŞTİRİCİLİĞİ : Kalitesi ve lezzeti ile herkese parmak ısırtan Sarıidris kirazı, kasabamızın popüler meyve yetiştiriciliği arasında yerini almıştır. Genellikle ihracat yapılan kirazlarımızın yetiştiriciliği, toplaması dönemlerinde halkımız gelir elde etmektedir.

       1-d- GÜLCÜLÜK : Halkımızın gelir kaynağının bir kısmınıda gül üretimi sağlamaktadır. Son yıllarda daha çok önem verilen gül üretimi de  giderek yaygınlaşmaktadı r.

       2- HAYVANCILIK : Hayvancılıkta ise koyun, keçi, inek ve besi danacılıgı da büyük bir kısmın geçim kaynağıdır. Kasabamızın Akarca, Altıkuyular, göçeri, cemil, karacalar, cıvgın , sarıoluk, gökmen kuyusu, çatmalı, kayapınar gibi yaylalarına yaz aylarında göçülerek koyun ve keçilerin sütünden, peynirinden, kılından, yününden, etinden gelir sağlanmaktadır. Hayvanlarıyla yaylalara göçen halkımız kelif dediğimiz yarısına kadar taş duvar yarıdan üstü zöğen(çadırların çatısı nda kullanılan ağaç parçası) ve havcarlar (ardı ç ağaçların köklerinden soyulan kabukları) ile çatısı örtülü 6m2 genişliğinde kelif denilen bu yerde üç ayı aşkın bir zaman yaşamaktadırlar. Havaların soğ uması ve otların kuruması nedeniyle hayvancılık yapan halkımız kış yatağı denilen yerlerine inerler. Kış yatağı denilen yerlerde nisan ayı sonuna kadar kalırlar. Kış yatağında alınan döl (oğlak ve kuzuların doğ umu) ile hayvan sayısını artırarak yaylaya çıkarlar.  Halkımız besi hayvancılığınada büyük önem vermektedir. Yaklaşık 150 ailede iyi cins inek bulunmakta ve sütünden yararlanılmaktadır. İneklerin sütleri Isparta Süt Birliği tarafından düzenli olarak toplanmaktadır. Kasabada bulunan boş tarlalara ve nadasa bırakılan tarlalara korunga, fiğ gibi yem bitkileri ekilmektedir. Halkımız tarım ve hayvancılığa büyük önem vermektedir.

        2-a- BALIKÇILIK : Eğirdir gölüne sınırı olan kasabamızda 60 aile  balıkçılık yapmaktadır. Gölümüzde 1960’lı yılların başlarında gelir elde etmek amacıyla başlayan ve   o zamanlarda gölde bulunan çapak ve levrek avlanarak geçim sağ lanmakta idi. Daha sonraki yıllarda bu balıkların zamanla azalması nedeniyle yerini istakoz, çim sazanı, eğrez  balıkları avlanıp, balıkçılık kooperatifi kanalıyla satılmaktadır.

       2-b- ARICILIK : Arıcılık çok yaygın olmasa da halkımızdan bazı ailelerin ek geçin kaynağı olarak arıcılık yapılmaktadır. En azından kendi ihtiyacı olan balı üretmek için birçok kişide arıcılık yapmaktadır. Yayla balı olarak tanıtılan balımız

        3- HALICILIK  : Isparta ilimiz bilindiği üzere halısıyla meşhurdur. Kasabımızda da hemen hemen her evde bir dokuma tezgahı ve halıcılık kooperatifi bulunmakta idi. İlk dokuma işinin yayg? ?nlaşması Eğirdir’den kasabamıza gelen Sadık isminde bir şahsın getirmiş olduğu halı tezgahları ve o zamanın karakol komutanlığ ını yapan Aziz Onbaşı ismindeki komutanda halkımızın halı dokumacılığını öğrenme işene  öncülük ederek kasabamızda yaygınlaştırı lmıştır.  Bayanlarımız evlerindeki tahta ve demir halı tezgahları ile  karpuzlu, üzümlü, armutlu, sepme gül, ladin, yolluk, gülistan motifli halılar dokumuştur. Halı ipleri gelep halinde dokuyucuya gelir gülcan  denilen ip dolama makinesı  ile yumaklar haline getirilirdi. Çözgü adı verilen dokumanın ana maddesi tezgaha kurulur ve motife uygun iplerle dokunur. Dokuma işinde düğ ümleri kesmek için bı çak, atkıyı sıkıştırmak için kirkit ve iki veya üç sırada halının düzgünlüğ ünü sağlamak için halı makası denen makasla kesmek gerekir. Kesilen bu artık iplerede kıypık denilir. Kıypıklarda yastık ve döşeklerin içlerinin doldurulmas? ?nda kullanılarak değ erlendirilir. Zamanında bir ayda evlerde iki üç halı dokunur aile bütçesine büyük katkı sağ lardı. Halkı mızında birliği ile kurulan Halıcılık kooperatifide toplu halde kooperatif binasında düğüm hesabı halı dokutturur ve ayrıca evlere de dokuma işini verirdi. Ayrıca halktan Ali Aktürk (lakabı, Pala alisi), Mehmet Özerdem(lakabı, Pıhtı), İbrahim Demirci (lakabı, deli irbem), Ömer Demirci (Eresilin omar), Yaman Ceylan (lakabı, yaman), Mustafa Demirci (lakabı kelismilin Mustafa) gibi şahıslarda halı ipi getirir ve halıları halktan toplayıp, pazarlamasını yaparlardı.  Ancak bu güzel el sanatımız sanayileşmenin ve ekonominin de etkisiyle azalmıştır.